Ontslagvergoeding voor de werknemer: kantonrechtersformule

Wat is een ontslagvergoeding?

Wanneer een werknemer ontslagen wordt, bestaat er vaak het recht op een vergoeding. Deze ontslagvergoeding - ook wel bekend als afkoopsom, oprotpremie of gouden handdruk - wordt onder omstandigheden toegekend in plaats van gederfd of te derven loon. Vaak wordt er in zo'n geval gebruik gemaakt van de kantonrechtersformule. 

De ontslagvergoeding heeft als doel de nadelige gevolgen van het ontslag voor de werknemer te verzachten. De werknemer is dan namelijk vaak enige tijd werkloos of moet werk aanvaarden dat minder betaalt. Soms heeft de ontslagvergoeding tevens betrekking op pensioenschade.  

Hoe wordt de hoogte van de ontslagvergoeding bepaald?

De hoogte van uw ontslagvergoeding komt meestal tot stand in goed overleg: werkgever en werknemer gaan om de tafel en sluiten een akkoord. Maar uiteraard wodt er tevens regelmatig een beroep gedaan op de rechter. Dan wordt er vaak gebruik gemaakt van de zogenoemde kantonrechtersformule.

Kantonrechtersformule

De kantonrechtersformule voor de ontslagvergoeding luidt als volgt: A x B x C, waarbij:

• A = gewogen aantal dienstjaren
• B = bruto maandsalaris
• C = correctiefactor (afhankelijk is van specifieke omstandigheden)

A: gewogen aantal dienstjaren

Het aantal jaren dat de werknemer in dienst is geweest bij de werkgever wordt zodanig vastgesteld, dat de dienstjaren boven het 40e levensjaar van de werknemer zwaarder wegen. Daartoe is de volgende wegingsfactor ontwikkeld:

• tot het 35e levensjaar 0,5
• Van het 35ste tot het 45ste levensjaar 1
• Van het 45ste tot het 55ste levensjaar 1,5
• Vanaf het 55ste levensjaar 2

B: bruto maandsalaris

Bij de berekening van factor B wordt bij de kantonrechtersformule uitgegaan van de totale bruto beloning per maand. Dit bedrag wordt meestal berekend door de totale beloning in een jaar te delen door 12. Zaken als onkostenvergoedingen, bonussen, de auto van de zaak worden echter niet meegewogen.

C: correctiefactor

Soms is er sprake van bijzondere omstandigheden en die moeten dan worden meegewogen in de kantonrechtersformule. Als er bijvoorbeeld geen sprake is van enige verwijtbaarheid voor de werkgever ten aanzien van het ontslag, geldt vaak een factor 1.

Mocht het ontslag echter zeer verwijtbaar zijn aan bijvoorbeeld de werknemer, dan kan een kleinere factor worden toegepast (0,5 of zelfs 0). Omgekeerd geldt voor de werkgever hetzelfde, al wordt de factor dan uiteraard hoger dan 1. 

Goed overleg tussen werknemer en werkgever

Bij de totstandkoming van een ontslagvergoeding is het aan de werknemer en werkgever om eerst met elkaar in gesprek te gaan. Mochten ze daar niet uitkomen, dan kan men voor mediation kiezen. En als dat ook mislukt resteert de gang naar de rechter. In alle gevallen vormt de kantonrechtersformule echter een goede basis om tot een redelijke ontslagvergoeding te komen.